Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

16022017

Σε κούρασαν τα σώματα
Σε κάτσιασαν τα χάδια
Σε βρώμισαν οι ιδρώτες
Σε κούφαναν οι κραυγές

και τώρα δεν ακούς τους ψίθυρους στ'αυτί
τα λόγια σου φαίνονται στραγάλια
βγάζεις νύχια στις αγκαλιές
ξερνάς τις ευτυχίες τους

ξέχασες να αγαπιέσαι 
και το περνάς σαν γρίπη

βήχεις καπνό μπας και γλιτώσεις 
μικρό παιδί, απλώς μπουχτίζεις νικοτίνη
τράβα μια καλή και σβήσε το ρημάδι

ξέχασες να αγαπιέσαι
ξέχασες να αγαπάς

ξέχασε κι ο κόσμος να θέλει
τώρα μονάχα γδύνεται

πέσε κοιμήσου

                               -Φέξε μου


Βροχή και Ρακί μια Δευτέρα


φίλε περίμενε και θα το δεις
δεν έχει αδειάσει το κοντέρ ακόμη
κάτι φωνάζει ακόμη
αν σταματήσεις να μιλάς θα το αφουγκραστείς
κάτι ζει εκεί μέσα ακόμη

φίλε συνέχισε και θα το βρεις
δεν τα 'χεις ψάξει όλα ακόμη
δεν κουράστηκες ακόμη
κάποιο κουτί ξεχασμένο θα θυμηθείς
δεν τα δε το μάτι όλα ακόμη

φίλε τραγούδα το σκοπό όταν πιεις
δεν έχει περάσει η μπόρα ακόμη
τέτοια βράδια τραγουδάς δεν σιωπάς
δεν έχει σβήσει η φωτιά ακόμη

θα κλαις φίλε να μου το θυμηθείς
όταν φωτιές δεν θα 'χεις να σβήσεις
όταν πληγές δεν θα 'χεις να κλείσεις
όταν κανείς δεν θα χορεύει ακόμη

φίλε δεν πεθάναμε από χαρά ακόμη

                                     
                                 - Φέξε μου